مرگ قسطی

masoud61 — Mon, 10 Mar 2008 12:32:18 GMT

آدمها را در ذهنام به چهار دسته تقسیم میکنم: خوشبین امیدوار، خوشبین ناامید، بدبین امیدوار، بدبین ناامید. خودم را در دستهی دوم میدیدم، اما سنگینی خوشبینیام دیگر جایی برای سبکیهای ناامیدی نگذاشته. مثل همه، من هم با تناقض زندگی کردن را آموختهام، این رنجام نمیدهد، رنجام تنها سر کردن با دوراههیی است که دیگر دوستاش ندارم: خوشبینی مفرطی که اغلب سر به بلاهت میزند، از یک سو، حماقتی به نام امیدواری در لفاف ناامیدی، از دیگر سو. نه خوشبین نه بدبین، فقط میخواهم ناامید باشم. از خیرهسری خودم حرصام میگیرد. میخواهم بپذیرم، باور کنم، بگویم، بنویسم، که "کم آوردهام" میدانم، گاهی پذیرش ناکامی از هر تسلایی تسکیندهندهتر است.

خداحافظ

masoud61 — Sun, 09 Dec 2007 16:15:18 GMT

دانشگاه زنده است

عکس های امروز دانشگاه تهران

masoud61 — Wed, 05 Dec 2007 11:39:18 GMT

اگر انرژي هسته ايي حق مسلم ماست توانايي مسولین در حضانت از ‏ميراث تاريخي وهويت ملي ایران نيز حق مسلم ماست. عکس محمود احمدي نژاد به ‏عنوان رييس جمهور ایران جلوي عبارت مجعول خليج عربي که برديوار سالن اجلاس کشورهاي عربي حاشيه ‏خليج فارس نقش بسته نشان از این است که مصالح ‏ومنافع ملي برای احمدی نژاد بی اهمیت است و او به راحتي آنها را ناديده مي گيرد داغ دریای خزر هنوز باقی است که این هم اضافه شد بدیهی ترین کار این بود که به نشانه اعتراض جلسه را ترک کند اما آنقدر نشست تا عربها در بیانیه پایانی در حضور احمدی نژاد اعلام کردند که ايران با اشغال! سه جزيره متعلق به امارات متحده عربي شامل جزيره ابوموسي و تنب بزرگ و تنب کوچک، حاکميت کشور امارات عربي متحده را ناديده گرفته است.

اینجا رو هم ببینید و گستاخی مجدد کشورهای حاشیه خلیج فارس به مرزهای ایران

نه سال از آن آذر سیاه گذشت

masoud61 — Sun, 02 Dec 2007 14:18:18 GMT

شاید که ما
نسل عبور در تاریکی بوده ایم
و جای پاهامان را نیز به خود مبتلا کرده ایم

محمد مختاری

نه سال از آن آذر سیاه گذشت

حق نداشتم با کسی دوست شوم مادرم خیلی می ترسید تا چند سال تمام بندر برای من خلاصه شده بود بین مسیر خانه و مدرسه

بزرگترین سرگرمی من کتابخانه طالقانی محله اوزی ها بود که می توانستم ساعتها آنجا باشم آنقدر رفته بودم که می توانستم آزادانه در مخزن بچرخم

بدجور عطش خواندن داشتم اما بیشترکتابها مزخرف بودن خنده دار است که بزرگترین شاعری که

می شناختم یه مرتیکه مافنگی مدیحه سرایی بود به اسم احمد عزیزی که همیشه از تلویزیون شرو ور میخواند تا 17 سالگی کتاب به شکل مرموزی در زندگی ام غایب بود تابویی که با کشف کارتن هایی پر از کتاب در زیر زمین مادر بزرگم شکست و دایی که هیچ وقت ندیدمش

شایدبرای هر کسی یک کتاب نقش ویژه ای داشته باشد تمرین مدارا ی مختاری هم برای من اینطوریست تازه کشته بودنش همه جا اسمش بود در گردش همیشگی مخزن دو تا ازکتابهایش را پیدا کردم درک حضور دیگری و تمرین مدارا تا هفته بعد هر دوتایش را خوانده بودم و منگ بودم از نامه مختاری به واتسلاو هاول ی که نمی شناختمش هیجان زده شده بودم از تئوری شبان و رمه اش و از مسیر جدیدی که برایم با این کتاب شروع شد و اندیشه اش برای من همیشه زنده است گرچه جسمش زنده نیست

masoud61 — Thu, 22 Nov 2007 05:43:18 GMT

ماه سو

جایی است برای روایت دلتنگی های خانه ای گم شده

ماه‌سو چرا؟

ماه‌سو نامی است زنانه.

ماه که آشکار است و هنوز می‌توان آن را نشان داد. اما سو چه است؟

سو: جانب، طرف، سمت

سو: نزد، پیش

سو: نور، روشنایی: چراغ کم‌سو

سو: آب است به ترکی.

سو در زبان زنده‌ی ما در نور ماه می‌رود و بنیه‌ی بینایی و سوی چشم. سو سوی و سویه‌ی خون را به دست می‌دهد و گاه‌گاه اشارتی آشکار به رگ مادری. سوی فلانی. سوشان بد است.

آفتاب تابش دارد. می‌تابد. سوی تابنده نیست. تبش نمی‌آورد. تب روز رفته را پس می‌دهد و در خود و بر ما. ( سردار صالحی)

masoud61 — Sat, 10 Nov 2007 04:47:18 GMT

یک روز پس از آنکه حداد عادل ریس مجلس در افتتاح نمایشگاه مطبوعات اظهار داشت که مطبوعات ایران آزادترین مطبوعات جهان هستند فصلنامه مدرسه توقیف شد

شاید تا قبل از توقیف مدرسه تصور می شد که با نشریات پر مخاطب و تاثیر گذار برخورد می شود

اما تعطیلی فصلنامه مدرسه که ۱۰ نسخه از آخرین شماره اش دو ماه است که در یکی از کتابفروشی های همین بندر خودمان خاک می خورد و بیشتر از چند نسخه آن فروش نرفته (فکر کنم تیراژ مدرسه کم تر از ۲۰۰۰ نسخه باشد) نشان از سناریوی جدیدی است که این بار کیهانی های ارشاد نشین پاشنه هایشان را برای تعطیل کردن فکر و اندیشه ور کشیده اند

در این مدتی که مدرسه چاپ شد چند مقاله از کسانی چون سروش، محمدرضا نیکفر، بابک احمدی، محسن کدیور، محمد مجتهد شبستری، سعید حجاریان، عزت الله فولادوند، محمدعلی همایون کاتوزیان و آرش نراقی منتشر شد که شاید مقاله نیکفر در مورد هولوکاست و مقاله و مصاحبه مجتهد شبستری

در شماره آخر از بهترین های مدرسه بود

masoud61 — Sun, 28 Oct 2007 16:38:18 GMT

کانت در مقاله روشنگری چیست در ۱۷۸۴ م نوشته است

روشنگری خروج آدمی ست از نابالغی به تقصير خویشتن خود. و نابالغی، ناتوانی در به کارگرفتن فهم خویشتن است بدون هدایت دیگری. به تقصیر خویشتن است این نابالغی، وقتی که علت آن نه کمبود فهم، بلکه کمبود اراده و دلیری در به کارگرفتن آن باشد بدون هدایت دیگری

ترجمه‌ی سیروس آرین‌پور

اگر در ۲۰۰۷م این اندیشه کانت را درک می کردم مطمئنن وضعیت متفاونی با الان خود داشتم

masoud61 — Thu, 18 Oct 2007 08:26:18 GMT

ترکمانچای دوم

masoud61 — Thu, 04 Oct 2007 06:54:20 GMT

حالیا مصلحت وقت در آن میبینمجام می گیرم و از اهل ریا دور شومجز صراحی و کتابم نبود یار و ندیمسر به آزادگی از خلق برآرم چون سروبس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاحسینه تنگ من و بار غم او هیهاتمن اگر رند خراباتم و گر زاهد شهربنده آصف عهدم دلم از راه مبربر دلم گرد ستمهاست خدایا مپسند

که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینمیعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینمتا حریفان دغا را به جهان کم بینمگر دهد دست که دامن ز جهان درچینمشرمسار از رخ ساقی و می رنگینممرد این بار گران نیست دل مسکینماین متاعم که همیبینی و کمتر زینمکه اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینمکه مکدر شود آیینه مهرآیینم

راوی نیویورک

masoud61 — Thu, 27 Sep 2007 07:55:18 GMT

قبلن در باره استر در همین جا نوشته ام اما به تازگی دو رمان از این نویسنده مورد علاقه من توسط نشر افق چاپ شده که در حال خواندنشون هستم چيزي درون پل استر هست كه توانسته در طول اين همه سال نويسندگي همه اهل فرم و مضمون را راضي نگه‌دارد. او بلد است داستان تعريف كند و بيشتر از هر چيز ديگر بلد است كه چطور خواننده‌اش را ميخكوب كند، طوري كه نتواند از جايش بلند شود و سراغ كار ديگري برود

هفته نامه شهروند امروز هم یک پرونده کوچک در شماره اخیرش چاپ کرده است که لینکش رو پیدا نکردم فقط مصاحبه اختصاصی رو که شهروند انجام داده ( بدون کلمه ما انسان نبودیم ) پیدا کردم

مون پالاس شرح ماجراي سه نسل است. اولي ماجراي زندگي جواني سودايي است كه تحت قيموميت دايي‌اش زندگي مي‌كند، در دل همين ماجرا زندگي اين مرد – دايي ويكتور – هم مرور مي‌شود. ويكتور كه مي‌ميرد، چرخ زندگي جوان دانشجو هم راه ديگري را در پيش مي‌گيرد كه سراسر ماليخوليا است. در انتهاي اين ماليخوليا، جوان به استخدام پيرمردي در مي‌آيد كه عليل است و مي‌خواهد شرح زندگي خود را به كمك اين جوان بنويسد تا بعد از مرگ‌اش در ستون يادبود روزنامه‌ها، به صورت مقاله در يكي از مجلات هنري و به شكل مفصل در يك كتاب منتشر شود. ماجراي دوم از اين نقطه آغاز مي‌شود و به شرح زندگي پر از سفر و ماجراي اين پيرمرد عجيب و ماليخوليايي مي‌پردازد. پيرمرد حين داستان‌سرايي – باز هم داستان‌هاي پيچيده و عجيب و غريب استري – به فرزندي اشاره مي‌كند كه در روزهاي دور جواني او را پيش مادرش گذاشته و رفته است و از جوان مي‌خواهد تا فرزند گم‌شده‌اش را برايش پيدا كند. جوان در به‌ در و از اين شهر به آن شهر به دنبال فرزندي مي‌گردد كه حالا استاد گمنام دانشگاهي شده و از اين جا ماجراي سوم آغاز مي‌شود و حالا سه شخصيت داريم كه زندگي هر يك ماليخوليايي‌تر از آن يكي است. اين جا است كه مشخصه ديگر كتاب‌هاي استر خودش را نشان مي‌دهد: عنصر تصادف. استر از اين ترفند استفاده مي‌كند و زندگي اين سه نفر را به هم پيوند مي‌زند

دیوانگی در بروکلین داستان ديوانگي در بروكلين به زندگي ناتان مردي ۶۰ ساله باز مي‌گردد كه بعد از طلاق،بازنشستگي، پيروزي بر سرطان و دل باختن به پيش خدمتي در يك رستوران خاطرات زندگي اش را مي‌نويسد.كتاب او در صبح يك روز بهاري ابعاد تازه‌اي مي‌يابد، او تام خواهرزاده گمشده‌اش را مي‌يابد و هر دو با احساسات، ضعف‌ها و خيالبافي‌ها‌شان در هتل اگزيستانس هستي خويش را مي‌كاوند.